Zaterdag 28 april – Maandag 7 mei
Vandaag is er in Igunga een spectaculair busongeval gebeurd: Een bus die van Tabora kwam reed aan hoge snelheid toen hij van de weg werd geslingerd door een klapband. Hij kwam eerst tegen een boom gereden die volledig werd ontworteld. Nadien is de bus nog 3 maal overkop gegaan. Aan de voorkant van de bus was het dak tot op de voorband geplooid, een beetje zoals een accordeon. Er zijn helaas ook 7 mensen overleden en er vielen ruim 30 gewonden die naar het ziekenhuis van Igunga zijn overgebracht. Mijn schrik om de bus te nemen is dus weer toegenomen.
Zondag: Vorige week was het hier heel warm. De meeste mensen dachten dat het regenseizoen al voorbij was. Gelukkig hebben ze zich vergist. Het regent hier bijna elke nacht pijpestelen en de watertanks worden dus goed gevuld. . Eind mei, begin juni begint het droogseizoen,( tot februari-maart) en dan koelt het ’s nachts meer af. Nu is het ’s nachts soms heel zwoel.
Joepie, bezoek!! Donderdag was er bezoek uit Zottegem. Mijn oud-kleuterjuf Liliane en echtgenoot Luc zijn hier drie dagen geweest. 
We zouden ze ophalen in Mwanza, maar de zus van onze vaste chauffeur, Ladi, was gestorven. Ladi zat dus in Dar Es Salaam en pater Bolle had beslist om zelf te rijden. Het werd een hilarische rit: De pater ziet niet zo scherp meer als in zijn jonge jaren. Telkens als er een vluchtheuvel aankwam (en dat zijn er hier zeer veel), moesten we ‘BULT’ roepen. Af en toe staken we ook vrachtwagens voorbij in een bocht, en hij vroeg zelfs of de ‘50’ op het verkeersbord betekende of je minimum 50 km per uur moest rijden. Jullie kunnen je waarschijnlijk al voorstellen hoe blij we allemaal waren toen we veilig in Igunga waren. Het moet wel gezegd worden: niet veel mensen van die leeftijd zouden nog zo lang kunnen rijden. Pater Bolle heeft namelijk 10 uur achter het stuur gezeten.
We zouden ze ophalen in Mwanza, maar de zus van onze vaste chauffeur, Ladi, was gestorven. Ladi zat dus in Dar Es Salaam en pater Bolle had beslist om zelf te rijden. Het werd een hilarische rit: De pater ziet niet zo scherp meer als in zijn jonge jaren. Telkens als er een vluchtheuvel aankwam (en dat zijn er hier zeer veel), moesten we ‘BULT’ roepen. Af en toe staken we ook vrachtwagens voorbij in een bocht, en hij vroeg zelfs of de ‘50’ op het verkeersbord betekende of je minimum 50 km per uur moest rijden. Jullie kunnen je waarschijnlijk al voorstellen hoe blij we allemaal waren toen we veilig in Igunga waren. Het moet wel gezegd worden: niet veel mensen van die leeftijd zouden nog zo lang kunnen rijden. Pater Bolle heeft namelijk 10 uur achter het stuur gezeten.
 |
| op weg naar Mwanza |
In drie dagen tijds bezochten we samen Mwanzugi, de scholen, de rijstvelden en gingen we ook langs bij de Wataturu. Gelukkig dat mijn ouders ondertussen een nieuw fototoestel hebben meegegeven, zodat ik mijn blog toch nog van plaatjes kan voorzien, want het was alweer interessant. De Wataturu is een stam, die amper met de moderne beschaving in aanraking komt. Ze leven nog volgens oude traditionele gebruiken. Hier in Igunga gaan de mensen met hun rijst naar de rijstpellerij waar alle rijst met een grote machine gepeld wordt. Maar bij de Wataturu doen ze dat nog allemaal zelf. Op traditionele manier stampen vrouwen met een stamper rijst in een holle boomstam tot het kaf loskomt . (zie foto).
Volgende week maandag is de paasvakantie van 5 weken eindelijk voorbij, dus kan ik er op school eens stevig invliegen. Bram heeft namelijk nog een hoop lessen voorbereid die hij niet meer kon geven. Die ga ik eerst nog geven, en nadien ga ik terug les geven in de pre – primary. Leuke vooruitzichten dus!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten