29 juni tot 30 juli

Het is net een maand geleden dat ik mijn blog nog eens doorgestuurd heb, dus er valt deze keer heel veel te vertellen.

In het begin van vorige maand zat er een slang voor de wc-deur. Het was nog maar de tweede keer dat ik hier een slang zag, maar ik heb liever dat het ook zo blijft.

Is het nu een kleintje of een grote???

Ik ben er namelijk niet echt zot van. Ik heb dan naar Sekunda gebeld (iedereen lag al te slapen) en ze is met een stok binnengekomen om de slang van het leven te beroven. Ze heeft de slang dan buiten gelegd om de volgende ochtend aan iedereen te tonen. Alle vrouwen hier zeiden dat het een heel grote slang was, behalve pater Bolle “het is maar een kleintje”.

De dag nadien zijn drie Engelse ingenieur-studenten aangekomen. Die waren per ongeluk met hun bus te ver gereden tot in Nzega. De mannen op de bus hadden hen namelijk niet gezegd waar Igunga juist was, en ze zijn er ook niet gestopt. Een dagje later dus, na een overnachting in Nzega, kwamen ze aan. Zij hebben hier ondertussen al 2 watertanks gebouwd met elk een capaciteit van 49000 liter water. Er staat 1 citern  op St. Margareth, en 1 op St. Leo. Het is de bedoeling dat de bevolking hier nadien zelfstandig dezelfde watertanks bouwt.

Een wateropslagtank van 50.000 liter. De komende weken zullen er nog enkele gebouwd worden.

Ik ben vorige week ook eens gaan meehelpen, en ik heb met zakken cement gesleurd waardoor ik toch een beetje stijf was. Het was wel leuk dus waarschijnlijk ga ik deze week nog eens mee. Ik heb namelijk geen werk meer op St. Leo want de school is gesloten tot in september.

Op 9 juli kwamen mijn ouders, Patrick en Lut aan in Arusha. Ik ben ze gaan opwachten op de luchthaven, en het was toch een blij weerzien.

Ik ben dan 9 dagen mee geweest op safari in Masai-gebied:  Lake natron, Ngorongoro en Serengeti. Ikzelf kon geen foto’s meer trekken (mijn fototoestel was stuk) maar mijn papa zal wel zelf de mooiste foto’s op mijn blog plaatsen. Het was toch leuk om ook eventjes op vakantie te zijn.

Na de safari’s zijn we via Mwanza naar Igunga gereden. In Mwanza hadden we jammer genoeg autopech, waardoor we een volledige dag verloren zijn.

Toen we uiteindelijk in Igunga waren heb ik dan een rondleiding gegeven in de scholen. 

Ontvangst op school: 600 leerlingen en leerkrachten zingen uit volle borst hun schoollied en  het volkslied.

We zijn met pater Bolle natuurlijk ook naar Mwanzugi gereden en naar de Wataturu. Ook hierbij zullen de foto’s voor zich spreken.

Bij de Wataturu

   

Iedere 2de donderdag van de maand komen de moeders met hun kleine kinderen naar de verpleegpost. Pater Bolle verkreeg toestemming om de verpleegpost uit te bouwen tot een kliniek. Prompt werden er 3 dokters en  enkele verpleegsters aangestrokken , werd gestart met een school voor verpleegopleiding, werden plannen uitgetekend en door de plaatselijke bevolking uitgewerkt. 

zelf stenen maken voor de nieuwbouw

Pater Bolle geeft fier uitleg over de bouw van de nieuwe kliniek

Mijn ouders hadden ook heel veel dingen mee, waaronder het vervangstuk van de waterzuiveringsinstallatie. Nu werken de machines weer op beide scholen.

Ze hadden ook veel balpennen, stifjes,.. mee om uit te delen aan de kinderen. Er was net genoeg om aan elk kind 1 pen te geven. Moest je dat in België doen zou er nog geen bedankje afkunnen. Hier werd er gezongen en geklapt, en ze liepen allemaal fier met hun nieuwe pen door de school. Het geluk zit in kleine dingen.

Na een goeie 2 weken moesten we weer afscheid nemen. Maar natuurlijk niet zo lang, want half augustus kom ik al naar huis.

Zoals ik hierboven al vermeld heb, is het dus vakantie in St. Leo. Raar maar waar; het was net hetzelfde scenario als vorig jaar. Op donderdag vertelden de leerkrachten me “Volgende week woensdag sluiten we de school”Ik viel natuurlijk volledig uit de lucht. Een dag later vertelden de leerkrachten al “Morgen sluiten we de school” Ze hadden het dus nog een beetje vervroegd. Enkel grade IV en grade VII hebben nog lessen, omdat zij zich moeten voorbereiden op nationale examens. Enkele leerkrachten zal ik jammer genoeg niet meer zien voor mijn vertrek, dus de leerkrachten hadden op zaterdag een feestje georganiseerd. Ze hadden ze zaal heel mooi versierd, en mama Ngiwa had heel lekker gekookt voor iedereen. Ik heb een kanga gekregen, en een voetbaltruitje van Tanzania. Ze hadden me uiteraard alle dingen tegelijk aangedaan. Foto’s hiervan volgen (ik moet ze nog gaan halen bij een van de leerkrachten.)

Op zaterdag kreeg ik dan ook nog bericht dat mijn nonkel, tante, neef en nichten gearriveerd waren in Arusha, en zij vroegen om eens langs te komen.

Na het feestje op zaterdagavond ben ik dan zondagochtend naar Arusha vertrokken. Het was leuk om hen nog eens terug te zien. Zeker omdat het nu nog tot Nieuwjaar zal duren voor ik hen terug zie. Nonkel Paul en tante Hilde gaan namelijk terug naar Hongkong, en Esther gaat Chinees gaan studeren in Peking. Als ik aankom in België zijn zij al vertrokken.

We hebben het Arusha National Park bezocht (daar was ik nog niet geweest) Het is een klein parkje, maar het is wel heel mooi van natuur. We hebben ook de wit-zwarte colobus-aap gezien, waarvan ik niet eens wist dat hij bestond.

Ook de blue monkeys zaten net naast de auto, en zelfs eentje op de auto. Alhoewel ik al enkele safari’s achter de rug heb; het blijft nog steeds de moeite.

Sinds daarnet ben ik weer terug in Igunga, na een busrit van 8 uur. Ik ben heel moe, want op de bus viel er niet te slapen. Er was namelijk een tv op de bus en de boxen stonden zodanig luid dat zelfs oordopjes niet hielpen.

De ramen konden niet open, dus het was er veel te warm. De man achter mij was aan mijn haar aan het trekken, waardoor ik ook niet achterover kon leunen. En de vrouw naast mij had door al het schokken moeten overgeven. Aangezien de raampjes niet open kunnen, kunnen jullie je waarschijnlijk al voorstellen dat het dus niet echt een prettige busrit was. En je moet daar dan nog voor betalen ook! J

Morgen moet ik naar Tabora voor een nieuw visum. (Alweer 8 uur in de auto zitten, joepie!) maar dan zal het reizen er hier opzitten tot aan mijn terugkeer.

19 juni – 2 juli

19 juni – 2 juli

Nu is het weer al een tijdje geleden, maar aangezien het hier de laatste weken zijn dat ik kan werken moet ik een tandje bijsteken. De week alweer veel materiaal gemaakt, en niet enkel voor de school.

In de parochie zijn er 18 verschillende groepen, die telkens met Kerstmis, Pasen, voor het regenseizoen,.. concurreren om geld in te zamelen. In de kerk hangt pater Bolle dan een blad omhoog met het ingezamelde geld per groep. Wie het meest heeft verzameld komt op de eerste plaats, de volgende op de tweede enzovoort. Nu heb ik een bord gemaakt waarop alle namen verschoven kunnen worden, en het is geverfd met blackboardverf, zodat het geld altijd met krijt naast de naam geschreven kan worden. Een besparing van papier dus J In Velzeke zou dat onmogelijk zijn om zoveel groepen te maken, aangezien er geen 18 mensen in de kerk zitten. Hier moeten ze elke zondag 3 missen doen, om het volk wat te verdelen, want zo’n 1500 mensen gaan hier elke zondag naar de mis.

Gisteren ben ik ook eens mee geweest met pater Bolle naar een buitenpost, samen met 2 nonnetjes. Het was heel ver, maar wel heel gezellig. De kerk was zo groot als onze keuken thuis, en daar zaten 50 mensen allemaal opgekropt. Ze hadden er 12 bankjes gemetst. Heel jammer dat ik mijn fototoestel vergeten ben, want het was de moeite. Het plafond hadden ze versierd door allemaal lappen van gekleurde stofjes aan elkaar te hangen, zoals vlagjes. Tijdens de viering werden ook 8 kinderen gedoopt. (Hier is dat gewoon in de mis; niet een speciale gelegenheid voor 1 kind, om daarna een babyborrel te doen) Ze hadden de zusters en mij speciaal een stoel gegeven en naast het altaar gezet, we hadden dus een goed zicht. Na de misviering moesten we ook alweer een speech geven, ze hebben hier niets liever. Ik heb alles in het Swahili gezegd; het was dus een heel korte speech J

Om in St. Leo les te geven over de dieren, heb ik een groot bord gemaakt met de dieren en hun namen in het Engels én het Swahili. Ze geven hier alle vakken in het Engels, maar veel kinderen begrijpen niet wat de leerkracht aan het vertellen is. Zelf tijdens de Franse les, wordt nog eens alles vertaald in het Engels, en dan moeten kinderen in hun hoofd nog eens alles omzetten in het Swahili. Met Jav-cobo heb ik de test al gedaan, en hij vond het een heel leuke les. Met velcro kan je alle namen op het bord bevestigen. Je kan er dus ook alle woorden afnemen, hen laten lezen, en op de goede plaats laten hangen. Op school zijn ze blij, nu hoop ik ook dat ze het gaan gebruiken, en het bord niet als versiering in de leraarskamer hangen (zoals met sommige andere materialen wel eens gebeurd is).

Gisteren was het ook de finale van de voetbal; Spanje tegen Italie. Ik heb hier met de paterkes naar de televisie zitten kijken, en het was hilarisch om te zien hoe ze erin op gingen. Pater Bolle was voor Spanje, en pater Maziku was voor Italië. Er was ook nog een andere priester op bezoek en die was voor beide ploegen. Pater Max lag al in zijn bed (maar heeft niet goed geslapen door de luide aanmoedigingen) Met de eindstand 4-0 was de conclusie dat pater Bolle beter had gebeden.

De leerlingen van Grade VII zijn naar Arusha vertrokken om Ngorongoro, lake Manyara en de Olduvai-kloof te bezoeken. Ze hadden mij gevraagd om ook mee te gaan met hen, maar aangezien ik volgende week bezoek van het thuisfront krijg en dan enkele dagen mee rondtrek ben ik op school gebleven.

Tot binnenkort.

Katlijn

Mama Nzunga aan het waterzuiveringstoestel

Een bord met dierennamen in Swahili en Engels

Zondag 27 mei – zaterdag 9 juni

Zondag 27 mei – zaterdag 9 juni

Zondag ben ik op bezoek geweest bij Mussa, die al lang had gevraagd om eens lang te komen. Mussa is een Islamitische naam, alhoewel de hele familie katholiek is. Ze hebben daar een hele mooie tuin, en als cadeautje heb ik een hele zak vers suikerriet meegekregen, vers gehakt. Ik heb alles aan Sekunda, de keukenhulp, gegeven, want zelf ben ik daar niet zo een fan van.

Voor de blokfluitlessen heb ik van het Tanzaniaanse volkslied en een liedje over Afrika 2 partituren gemaakt. Binnenkort zullen we voor het eerst optreden in de kindermis. De kindermissen zijn altijd in de namiddag, om 4 uur, en ze duurt maar een uurtje. Heel veel kinderen, zoals de leerlingen van St. Leo, gaan daar naartoe.

Woensdag ben ik begonnen met bijlessen te geven aan Jacobo. Dat is een jongen uit grade I, die amper kan lezen en schrijven. Zijn plaatselijke taal in Kisukuma, dus zelfs zijn Swahili is zwak. Laat staan dat hij Engels kan verstaan. Met goede moed en al mijn woordenboeken ben ik naar school getrokken, en het schrijven gaat heel goed. Zijn naam kan hij al goed schrijven. Het probleem bij de andere letters is, dat hij ze wel kan schrijven, maar niet weet welke letters hij gebruikt. Wij hebben altijd eerst leren lezen alvorens te schrijven, maar dat is dus niet in zijn geval. We hebben ook geteld in het Engels en het Swahili, en in het Swahili kon hij maar tellen tot 10. In het Engels kon hij wel tellen tot 20, dus het is duidelijk dat het erin wordt gedrild. Maar als ik dan een willekeurig getal aan bord schreef, wist hij in beide talen niet welk getal het was. Er is dus nog heel wat werk aan de winkel.
Na de bijles ben ik nog eens bij Michael op bezoek geweest, die zijn ‘nieuwe’ computer had geïnstalleerd. Ik denk dat de computer ooit van een DJ is geweest, aangezien er 3 programma’s op staan om muziek te mixen. We hebben ons dus geamuseerd met liedjes mixen. Hij vroeg ook om er een antivirus op te zetten, maar hij heeft geen internet. Volgende week gaat hij waarschijnlijk een USB kopen om te internetten, en dan ga ik nog eens terug om facebook aan te maken. Leve de vooruitgang.

Zaterdag was het normaal gezien repetitie, maar juist toen ik wou vertrekken viel- jawel- de elektriciteit alweer uit. Ik heb dan maar beslist om maandag te gaan repeteren, want als er geen dans en zang bij is, is het natuurlijk niet zo leuk. Ik ga ook proberen om het toneelstuk te filmen en er een filmpje van te maken. Het enige probleem is nog het decor, want ik heb nog geen systeem gevonden om de doeken omhoog te hangen.

Deze week ben ik ook naar Tabora geweest om mijn visum te verlengen. Daar vertelden ze dat ze bijna de politie op mij gingen afsturen, omdat ik 3 dagen te laat was. Oeps! We hebben dan een boete moeten betalen van 85 euro. Momenteel is mijn paspoort nog altijd in Tabora, omdat pater Bolle meteen huiswaarts wou keren. Op 9 uur tijd hebben we dus 8 uur in de auto gezeten, naar Tabora en terug.

Volgend jaar wordt St. Leo overgedragen aan zusters uit Nzega, dus pater Bolle zal niet langer verantwoordelijk zijn. Voor die zusters is een nieuw huis gebouwd, en Cleeti moest alle deuren maken. Nu deze af zijn, heeft hij tijd om mij te helpen didactisch materiaal aan te maken. Bvb meetlatten enz…

Volgende week komt professor George Mertens (afkomstig uit Geraardsbergen)ons bezoeken (de enige Belgische professor Swahili , wat hij doceert aan de KUL) .Ik zie al uit naar enkele privélessen om  Swahili bij te leren (want ik zit op een punt dat ik niet veel meer vorder J)

 In de tuin van Mussa

Een kevertje op bezoek op mijn kamer

 De tuin van de St-Leo-school

De meetlatten die Cleeti maakte.

Donderdag 17 – zaterdag 26 mei

In België was het op donderdag Onze-Lieve-Heer Hemelvaart, maar in Tanzania is dit geen officiële feestdag, omdat hier ook veel andere godsdiensten zijn. Iedereen moest dus naar school. Hier worden eerste communie en het vormsel gevierd als de bisschop tijd heeft. De bisschop moet namelijk alle vormsels doen, wat onmogelijk is op 1 dag tijd. Daarom krijgen de priesters enkele weken op voorhand een planning van de bisschop wanneer hij precies langs komt. Het vormsel en de eerste communie vallen tijdens de vakantie in het droogseizoen (tussen september en januari) Het schooljaar eindigt in september en dan is het 3 maanden vakantie. In januari begint het nieuwe schooljaar. De leerkrachten in België denken nu misschien: “die Tanzanianen hebben veel vakantie” maar op woensdagnamiddag en zaterdagvoormiddag zijn er ook lessen, dus het zal ongeveer op hetzelfde neer komen.

Ik heb in  Grade II alle lessen die Bram voorbereid had maar zelf niet meer kon onderwijzen, gegeven.  Het was echt leuk om eens in het lager onderwijs te staan. Het is wel heel vermoeiend, want veel kinderen begrijpen gewoon niet wat je zegt. Dat is soms wat frustrerend. Ik heb alle werkblaadjes verbeterd en heb nadien beslist om bijlessen te geven. Wie geen 5/10 heeft, moet naar de bijles komen. En dat werpt zijn vruchten af! Als je met een kleiner groepje werkt letten ze meer op. Je kan ook veel meer materialen gebruiken, alles grondiger uitleggen en iedereen komt aan het woord.

Wat  zeer moeilijk ligt zijn lessen over kleuren: In het Swahili bestaan geen woorden voor kleuren. Ze worden ook niet aangeduid en dus kan je ook niet vertalen. Dat leidt dan tot foutief inzicht in kleurenbegrippen en –namen: Een zebra is volgens sommigen ‘rood en bruin’, anderen dachten dat het ‘paars en geel’ was. De zee is oranje, de zon is zwart, het gras is roos,.. en zo kunnen we blijven doorgaan. Er zaél dus wat bijsturing in de didactische anpak moeten zijn voor het aanbrengen van kleuren.

Over het algemeen zijn de lessen wiskunde de beste. In mijn bijles wiskunde zaten maar 9 kinderen. Ze begrijpen wel de oefeningen, maar ze werken heel traag. Bij een oefening over de maaltafels nemen ze een kladblad en zetten ze streepjes. Bij 7 X 8 zetten ze dan 56 streepjes, moeten ze al de streepjes tellen en kunnen ze pas nadien het antwoord schrijven. Je kan je dus voorstellen dat dit heel veel tijd in beslag neemt.

Al het didactisch materiaal, dat Bram en ik gemaakt hadden,  was bij het begin van de Paasvakantie onvindbaar.  Maar een van de leerkrachten had uit voorzorg  alles weggehaald en achter slot in de bergplaats gelegd omdat ze bang was dat een en ander voetjes zou krijgen. Een hele opluchting dat alle materiaal terug te voorschijn kwam en een fijn gevoel te zien dat de leerkrachten veel zorg dragen van het gemaakte materiaal.

Deze week heb ik al enkele dagen zonder internet gezeten, en dagelijks valt de elektriciteit wel enkele uurtjes weg.  Soms is dat een tegenvaller: Tijdens de toneelrepetities op zaterdag was er alweer (2^de week na elkaar) geen elektriciteit. Heel jammer, want de zangers en dansers kunnen dan niets doen.

Hoe zou het in Belgenlandje zijn als de elektriciteit dagelijks enkele uurtjes wegviel? Denk daazr maar eens over na!!!

Groetjes,

Katlijn

7 tot 16 mei

Maandag 7 mei – woensdag 16 mei

De laatste week van de vakantie ging in, maar dat hield mij niet tegen om naar de school te gaan. Ondertussen heb ik blokfluitlessen gegeven en materiaal gemaakt, dus ik heb niet stil gezeten.

In het weekend ben ik eventjes ziek geweest, maar met de Belgische medicijnen was ik er al snel terug bovenop.

 We kregen ook alweer veel bezoek, dus de tijd vliegt hier voorbij. Pater Daniel, een Amerikaanse pater die verantwoordelijk is voor de Wataturu, kwam eens kijken hoe het met al de Wataturu-kinderen gaat die in  St. Leo en St. Margareth naar school gaan. Over het algemeen doen ze het heel goed op school. Pater Daniel zei ook dat er heel veel vraag is van de kinderen om naar school te mogen gaan. Dat is dus een grote vooruitgang! Want een van de grote redenen om kinderen niet naar school te sturen is dat ze moeten vogelverschrikker spelen op de rijpende rijstvelden.

 We kregen ook bezoek van een Kenyaanse zuster, althans, dat beweerde ze toch. Ze bleef hier een nacht slapen op de missiepost. De volgende ochtend heeft iemand haar weggebracht naar de bushalte, om naar Singida te gaan. Een dag later kregen we telefoon vanuit Singida, om te zeggen dat het geen zuster was, maar gewoon een vrouw die op zoek was naar geld. Dat had ze hier ook gevraagd, maar niet gekregen (gelukkig). Zo zie je maar, sommigen kunnen écht goed toneel spelen J

 In Tanzania is er een nieuwe gezondheidswet ingevoerd. Mannen worden verplicht zich te laten besnijden om verbreiding van geslachtsziektes tegen te gaan. Ze hebben ondervonden dat in de stammen waar de mannen besneden zijn merkelijk minder ziektes worden overgedragen.  Pater Max vindt het een goed idee, zolang ze maar van de paterkes blijven.

In de scholen  St. Leo en St. Margareth en op de missiepost  komen er nieuwe keukens. Gedaan met eten koken op vuren in de open lucht.  De nieuwe ovens zullen veel zuiniger zijn in het gebruik van brandhout omdat alle warmte wordt behouden. Als voorbereidend werk zijn werklui hier al een week lang ijzeren olievaten aan het platslaan (waty voor heel veel lawaai zorgt)en nadien aan elkaar aan het lassen tot ovens. De installatie van de  eerste oven op St. Leo  was geen pretje; de deur was niet breed genoeg. Gelukkig was er ook een raam waar de oven toch tussen kon.   



De binnenkant van de nieuwe oven; onderaan een rooster waaronder er vuur wordt gemaakt, bovenaan een afzuigpijp voor rook en stoom. Merk de ijzeren zijwanden op, gelast van platgeslagen vaten.



Hier komt de nieuwe keuken in de St-Leoschool. Er staat al een deel van een nieuwe oven.

Michael en Edwardi, 2 handige harry's, die de ganse dag aan de nieuwe ovens werkten.

Mijn laptop is deze week volledig gecrashed,  ik dacht dat ik alle gegevens, foto’s, filmpjes, verslagen enz.. kwijt zou zijn. Gelukkig is er in het Afrikaans systeem wel telkens iemand deie iemand kent die een probleem kan oplossen:  Pascali ( de man die hier alles weet van elektriciteit) kon de laptop niet repareren, maar hij kende wel iemand die hulp kon bieden... Na een uurtje was hij al weg met mijn laptop en de volgende dag kreeg ik hem terug. Van al mijn bestanden had hij  een back-up genomen en ben gelukkig niets kwijt. Het enige dat ontbreekt is alles van microsoft , maar dat heb ik momenteel niet echt nodig aangezien hier op de missiepost nog 2 computers staan. Het belangrijkste voor de leerlingen is dat ik nog films kan afspelen, want ‘cinéma’ is hier een wekelijks hoogtepunt.

de jongens van de missiepost poseren graag voor een fotootje.

  Vandaag ben ik in St. Leo gaan afspreken om les te geven in grade II. Morgenvroeg kan ik er al starten. Nadien ben ik eventjes langs geweest bij mama Ngiwa. Zoontje Obama was alweer in volle actie zijn eigen speelgoed te maken; die jongen zit echt vol energie. Hij heeft zelf een kroon gemaakt, een gitaar en een computer (2 houtblokken en een touw). Toen mama Ngiwa vroeg waarvoor het touw nodig was antwoordde hij : “Dat is de kabel” En dat voor een jongen van 3 jaar! Maar hij is de zoon van Cleeti, de klusjesman;  de appel valt duidelijk niet ver van de boom.

Mama Ngiwa en Sla



Handige Obama en Teddy (het dochtertje van de andere kokkin.



Zaterdag 28 april – Maandag 7 mei

Zaterdag 28 april – Maandag 7 mei

Vandaag is er in  Igunga  een spectaculair busongeval gebeurd: Een bus die van Tabora kwam reed aan hoge snelheid toen hij van de weg werd geslingerd door een klapband.                    Hij kwam eerst tegen een boom gereden die volledig werd ontworteld. Nadien is de bus nog 3 maal overkop gegaan. Aan de voorkant van de bus was het dak tot op de voorband geplooid, een beetje zoals een accordeon. Er zijn helaas ook 7 mensen overleden en er vielen ruim 30 gewonden die naar het ziekenhuis van Igunga zijn overgebracht. Mijn schrik om de bus te nemen is dus weer toegenomen.

Zondag: Vorige week was het hier heel warm. De meeste mensen dachten dat het regenseizoen al voorbij was. Gelukkig hebben ze zich vergist. Het regent hier bijna elke nacht pijpestelen en de watertanks  worden dus goed gevuld. .   Eind mei, begin juni begint  het droogseizoen,( tot februari-maart) en dan koelt het ’s nachts  meer af. Nu is het ’s nachts soms heel zwoel.

Joepie, bezoek!!   Donderdag was er bezoek uit Zottegem. Mijn oud-kleuterjuf Liliane en echtgenoot Luc zijn hier drie dagen geweest. We zouden ze ophalen in Mwanza, maar de zus van onze vaste chauffeur, Ladi,  was gestorven. Ladi zat dus in Dar Es Salaam en pater Bolle had beslist om zelf te rijden. Het werd een hilarische rit: De pater ziet niet zo scherp meer als in zijn jonge jaren. Telkens als er een vluchtheuvel aankwam  (en dat zijn er hier zeer veel), moesten we ‘BULT’ roepen. Af en toe staken we ook vrachtwagens voorbij in een bocht, en hij vroeg zelfs of de ‘50’ op het verkeersbord betekende of je minimum 50 km per uur moest rijden. Jullie kunnen je waarschijnlijk al voorstellen hoe blij we allemaal waren toen we veilig in  Igunga waren. Het moet wel gezegd worden: niet veel mensen van die leeftijd zouden nog zo lang kunnen rijden. Pater Bolle heeft namelijk 10 uur achter het stuur gezeten.

 

op weg naar Mwanza

 Luc en Liliane hebben van allerlei materiaal meegebracht zodat ik weer kan verderwerken . Ook het beleg; de voorraad Belgische kaas en droge worsten werd aangevuld, dus iedereen( en vooral pater Max) is gelukkig.

In drie dagen tijds bezochten we samen  Mwanzugi, de scholen, de rijstvelden en gingen we ook langs bij de Wataturu. Gelukkig dat mijn ouders ondertussen een nieuw fototoestel hebben meegegeven, zodat ik mijn blog toch nog van plaatjes kan voorzien, want het was alweer interessant.  De Wataturu is een stam, die amper met de moderne beschaving in aanraking komt. Ze leven nog volgens oude traditionele gebruiken. Hier in  Igunga gaan de mensen met hun rijst naar de rijstpellerij waar alle rijst met een grote machine gepeld wordt. Maar bij de Wataturu doen ze dat nog allemaal zelf. Op traditionele manier stampen vrouwen met een stamper rijst in een holle boomstam tot het kaf loskomt . (zie foto).

Volgende week maandag is de paasvakantie van 5 weken eindelijk voorbij, dus kan ik er op school eens stevig invliegen. Bram heeft namelijk nog een hoop lessen voorbereid die hij niet meer kon geven. Die ga ik eerst nog geven, en nadien ga ik terug les geven in de pre – primary. Leuke vooruitzichten dus!

19 tot 27 april

Donderdag 19 – vrijdag 27 april

De week liep alweer snel voorbij, omdat Steven, een avonturier, hier was. Hij is op doorreis naar Congo, en hier heeft hij zijn reis een beetje verder uitgestippeld. Maandag heeft hij de bus genomen naar Tabora.

We zijn deze week  de rijstvelden gaan bezoeken en nadien het bedrijf dat de rijst pelt. Ik voelde me eventjes een toerist. Er zijn veel mensen tewerk gesteld op de rijstvelden. Aan het meer van Mwanzugi is een dam gebouwd om met het gespaarde water de rijstvelden te irrigeren. Als er op het  eerste veld voldoende water is, loopt het water over naar het tweede veld, enzovoort. Momenteel waren de eerste velden al oogstklaar. Andere  velden waren nog maar net geplant. De teelt en oogst van rijst gebeurt gespreid  2 à 3 maal over het jaar , als er voldoende water is.

Naast de rijstveldenzagen we ook prachtig gevederde vogels in alle kleur- en vormvariaties….

 Zaterdag zijn we ook voor de eerste keer naar de markt geweest, heel gezellig. Het is er superdruk, en er staan wel honderden kraampjes. Je kan de markt in 3 grote delen opsplitsen: Het eerste deel verkopen ze groenten en fruit, potten en pannen, onderdelen voor auto’s en fietsen, … In het tweede deel vind je  heel veel kledij, en het derde deel is de ‘vleesmarkt’. Je kan er zowel levende dieren als geslacht vlees aankopen. De markt ligt niet, zoals bij ons, midden in de stad, maar het is een gebiede door  een grote betonnen omheining ommuurd.

Pater Bolle wou  al lang een fanfare oprichten in Igunga. Nadat hij gedroomd had dat ik les zou geven, kocht hij 10 blokfluiten  om een ‘fanfare’ te starten. Bij deze heb ik ook een nieuwe bezigheid: blokfluitles geven aan de nonnetjes. Ze leren wel heel snel bij, en  het is bovendien  leuk om te doen, maar ik weet niet of ze er echt iets mee gaan doen als ik weg ben.

Jammer, jammer; Mijn fotocamera is deze week, binnen op de missiepost gestolen. Ik had hem even onbewaakt achtergelaten in de refter. Cleeti is meteen op school gaan rondvragen of niemand iets gezien had, maar uiteraard zonder resultaat. Gelukkig stonden al mijn foto’s al op mijn computer. En de dief zal er ook niet veel met kunnen doen, want ik heb mijn oplader nog steeds.  Zoals Bolle het zegt: overal lopen er wel Judassen. J

Ik heb deze week eens gevraagd aan pater Bolle waarom hij een pater is geworden. Hij zei, zoals de meesten, dat het echt een roeping is. Hij moest missionaris worden in Afrika. Hij zat vroeger ook bij de scouts, en daar vonden ze het allemaal heel raar toen hij zei dat hij priester zou worden. Ook zijn vader was niet echt een voorstander van het idee. Toen ik vroeg of hij geen problemen had om alles en iedereen achter te laten was zijn antwoord ook heel duidelijk: Neen. Hij heeft nooit last gehad van heimwee. Na 4 maanden weg van huis kan ik voor mezelf al zeggen: ik zou het niet kunnen!

Gisteren is Bram teruggekeerd naar België . Om 6 uur ’s ochtends zijn we met de landrover vertrokken: Bram, pater Max, Ladislauss, de reparateur van Max zijn wagen, en ik. In Mwanza hebben we eerst Max en zijn reparateur afgezet, omdat zij een onderdeel moesten kopen om Max zijn wagen te herstellen. Daarna hebben we Bram aan de luchthaven afgezet. Op de terugweg hadden we zelf motorpech: de propeller was naar beneden gevallen en we hebben een fameus slippertje gemaakt. Uiteindelijk stonden we stil aan de andere kant van de weg. Het duurde ruim 2 uur om de auto te repareren. Gelukkig dat Max zijn reparateur in de auto zat. J Om half 11 waren we eindelijk terug thuis: home sweet home!

Home, sweet home.